วันที่ 2 ณ สถานีรถทัวร์ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน

พวกเราอาสาสมัครที่มารถคันเดียวกัน มีประมาณ 8 คนได้ นั่งรออยู่หน้าสถานีรถทัวร์ อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน ด้วยความงงๆ สะลึมสะลือ ท่ารถยังไม่เปิด มือถือแบตก็จะหมด ทุกคนมอง มอง มอง หา

"เต้ารับ ปลั๊กไฟ" กันจ้าละหวั่น ................ยังกะหาทอง !!!

หากันไป หากันมา เหลือบไปเห็นปลั๊กไฟอยู่บริเวณแผ่นป้ายชื่อสถานีรถทัวร์่ซึ่งอยู่เหนือหัวเราไปประมาณ 50 ซม. (เข้าใจว่าเต้ารับ นั้นสำหรับพัดลมระบายอากาศที่อยู่บริเวณนั่นแหละ)

ตอนนั้นนั่งคิดอยู่นานมากว่าจะปีนขึ้นไปเสียบปลั๊กท่าไหนดี จะดูสู้ชีวิตไปรึเปล่าวะ ?

นั่งไปสักพัก เพื่อนเราและอาสาสมัครท่านอื่นๆ ก็พากันเดินสำรวจท่ารถ เพื่อหาห้องน้ำ (ออฟฟิศท่ารถตอนนั้นยังไม่เปิดเข้าไปข้างในไม่ได้) แต่เพื่อนหลายคนเริ่มปวดฉี่กันบ้างแล้ว เลยเดินๆ อ้อมออฟฟิศท่ารถ ไปเข้าข้างหลังซึ่งเป็นบริเวณท่าจอดรถ และโชคดีมาก พวกเราค้นพบ ห้องน้ำ … กลับมาดีใจเหมือนได้ทองก้อนที่ 2 ได้ฉี่สมใจแล้วเพื่อนๆ

หลังจากเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ พวกเราก็นั่งรอรถเจ้าหน้าที่มูลนิธิกระจกเงามารับอีกสักพักใหญ่ๆ และในที่สุดพวกเราก็ได้เจอหน้าค่าตา ครูอาสาท่านอื่นๆที่มารถทัวร์รอบอื่นๆทั้งหมด ทุกคนแบกสัมภาระ และสัมภา”รก” อันประกอบไปด้วย เป้หนึ่งใบ ถุงขนม ถุงบริจาค และจิปาถะ รวมๆแล้วหนักโคตร ทุกคนช่วยกันแบกคนละไม้ละมือ จนกระทั่ง เจ้าหน้าที่มูลนิธิกระจกเงาเอ่ยขึ้นว่า

“ครูบ้านนอกรอบนี้เอาของมาบริจาคเยอะจัง จะแบกขึ้นดอยไหวหรือ”

ได้ยินแค่นี้เราเริ่มเอะใจว่า

“เฮ้ย หรือว่า ….”  

นึกในใจยังไม่ทันขาดคำ ……ได้ยินประโยคเด็ดตามมาว่า

“ ขอแจ้งครูทุกท่านว่า เนื่องจากช่วงนี้เป็นฤดูฝน ทางเป็นโคลน เฉอะแฉะ ไม่สามารถนำรถขึ้นได้” …….

ทุกคน ผงะ !!!!

ผ่าง !!!

อย่าบอกนะ ว่า ต้องแบกทั้งหมดนี่ขึ้นดอยที่มีระยะทางเดินขึ้นประมาณครึ่งวัน  …ด้วยตัวเอง !!

ตอนนั้น เพื่อนเราเริ่มเป็นกังวลกับขนมที่แบกมา โดยเธอบอกว่า ตั้งใจจะไปเปิดมินิมาร์ทข้างบน ( เธอพูดเล่น ) ประเด็นคือ ขนมเธอเยอะมากกกกกกกก 

แล้วจะขนขึ้นไปกันยังไงละทีนี้ 

 
คงเป็นความบังเอิญ ที่ทำให้มีโอกาสได้ไปเป็นครูอาสา ของมูลนิธิกระจกเงา ตามคำแนะนำของเพื่อนสาวนักเรียนนอก หน้าตาดี คุณหนูนิดๆ สมบุกสมบันระดับนึง เริ่มตั้งแต่กรอกใบสมัครในเวปไซต์ www.bannok.com จนกระทั่งออกเดินทางโดยรถ บขส ป.1 VIP ตามการจองของเพื่อน
 
วันที่1: ออกเดินทาง กทม. - แม่สะเรียง
 
เราและเพื่อน หิ้วกระเป๋าถือและเป้ใบใหญ่ พร้อมของบริจาคอีกถุงใหญ่ เพื่อนำไปบริจาคให้น้องๆบนดอย ณ บ้านปู่ทา จังหวัดแม่ฮ่องสอน ล้อหมุนประมาณหกโมงเศษได้ พวกเราออกเดินทางด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจจะไปเป็นครูดอย (ความฝันของเพื่อนเค้าหละ) ส่วนเราไปมาหลายค่ายละ อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง (ที่ว่าหลายค่ายหมายถึงค่ายอาสาในมหาวิทยาลัยหนะ)
 
เริ่มการเดินทางโดยการเอนกายนอนลงบนเก้าอี้รถทัวร์ ....พร้อมนวัตกรรมเก้าอี้นวดของรถทัวร์ ซึ่งปรับกันไม่เป็นในตอนแรก (แอบเสร่อ) กว่าจะปรับให้มันหยุดนวดได้ ต้องใช้เวลาสักพักเลยหละ ต่างคนต่างไม่เคยนั่งรถทัวร์ VIP กัน ... มีอีกสิ่งที่ประทับใจบนรถทัวร์ก็คือ พนักงานต้อนรับบนรถทัวร์คร้า คำพูด และ บริการ รู้สึกยังกะนั่งเครื่องบิน แต่มันไม่เหมือนก็ไอ้ตรงเสียงเพลงที่ปลุกให้ตื่นนี่หละ เปิดเพลงโป้งชึ่ง สะเดิดมากๆ ซึ่งก็ทำให้เราและเพื่อนตื่นได้ดีทีเดียว แต่ก็สลึมสลือ ....พี่โชว์เฟอร์ก็ประกาศอีกรอบ แม่สะเรียง แล้วครับ ...เรากับเพื่อนก็ยังนั่งทำตาปรือไม่ลง จนพี่คนขับ ประกาศ เป็นรอบที่ 3 ทีนี้เปิดเพลงดังกว่าเดิมอีก สุดท้ายก็เลยต้องลง ไปที่ท่ารถที่แม่สะเรียง พร้อมครูอาสาท่านอื่นๆที่ไปค่ายครูบ้านนอกที่ปู่ทา เหมือนกัน...
 
กว่าจะถึงที่หมายประมาณหกโมงเช้าได้ ครูอาสาท่านอื่นๆที่มา รถทัวร์รอบเดียวกันต่างนั่งรอ เจ้าหน้าที่มูลนิธิกระจกเงามารับ ...จนกระทั่งมีรถกระบะคันหนึ่งมาจอดรอ และบอกว่ามารับๆ แต่พูดไม่ชัดสำเนียงออกกะเหรี่ยง นิดๆ ครูอาสาที่มารถทัวร์รอบเดียวกันที่เพิ่งมารู้จักกัน ต่างก็งง ตอนแรกกะจะขึ้นรถละ แต่มาเอะใจ เลยโทรหาเจ้าหน้าที่มูลนิธิ ...ผลคือ รถคันนั้นไม่ใช่...แบบว่าเนียนโคตร เกือบโดนหลอกแล้วมั้ยหละ!

edit @ 30 Sep 2012 01:57:21 by ~Toru Toru Bozu ~

edit @ 30 Oct 2012 23:59:18 by ~Toru Toru Bozu ~